کودکی که بهترین سوژه شد…!

بی اختیار تمام تنش می لرزید با اینکه تنها ۶ سال داشت! اما بی حسی اندامش به بیش از نصف بدنش رسیده بود. از گرمای آتشِ سوختن زباله ها سعی داشت خودش را گرم نگه دارد ولی تیزی دود گلویش را پاره میکرد. با این حال برای زنده ماندن مجبور بود در سرما با آن جسه ی کوچک به سختی کار کند.
نزدیکش شدم و دستم را به سمتش دراز کردم. وقتی دستانش را گرفتم انگار تکه یخی بود که قرار نیست آب شود و صدایش از انباری پر از بغض و غرور می آمد. چند کلامی باهم همراه شدیم. از مشکلاتش که گویی برای دستان کوچکش زیادی بزرگ بود برایم گفت: از مادر مریضش، از اجارهای ماهانه و هزینه های دارویی، فارغ از تورم و دلار و قیمت های روز افزون بیش تر از احساسی دل پر بود که می گفت: از نگاه پر معنی افراد گاهی با تمسخر و تعنه و نیش و گاهی هم آزار و اذیت بعضی به بهانه های دیگر…. ما کودکان کار را دل آزرده می کند.
نگاهم را کامل به سرتا پاش دوختم و به این فکر کردم چگونه است این کودک بجای بازی های کودکانه از گشنگی سیر می شود. کمی آن طرف تر نگاهم به کودکی دیگرمی خورد که در میان های و هوی آمد وشدها کفش سیاهی را واکس میزد، سیاهی کفش مانند رنگ روزگارش بود. گر بیشتر زول میزدی بر انعکاس کفش خودت را میافتی یا به چشمانش عمیق نگاه می کردی رازی را در چشمان کوچکش می دیدی که گویی از غم بزرگی خبر می داد. چگونه سهل است وزن کردنِ میزان سیری،با ترازوی کودکی گرسنه! و چه بسیارند کودکانی که اگر شاخه های گلشان را نفروشند شرمنده و افسرده وارد خانه می شوند.
در پایان شعر شاعران به چندین زبان تحلیل و ترجمه می شود و کارگردانان صاحب جایزه می شوند نگارنده هم قلم فرسایی می کند.اما هنوز در همان محل کار می کند کودکی که بهترین سوژه شد…